lit. polska · o wnętrznościach · społeczeństwo · tożsamość · trudne dzieciństwo

Bura i Szał – Aleksandra Zielińska

Marudziłam ostatnio, że mocno reklamowane książki często są jednym wielkim niewypałem, i pomijając już nawet fakt, że musiałam za ten niewypał zapłacić, nikt nie chce mi wypłacić szkodliwego za stracony czas, wqrw i oszustwo. Jeszcze mi wmawiają, że skoro się nie podobało to pewnie nie zrozumiałam. O ja głupia Czerwony Kapturek … Na szczęście wszystkie… Continue reading Bura i Szał – Aleksandra Zielińska

lit. polska · o miłości · o wnętrznościach · o świecie

Wróżenie z wnętrzności – „Wróż” Szostak

To, co mnie najbardziej uderzyło we „Wróżeniu z wnętrzności” to fragment o Marcie i Sarze. O bogini Marcie i bogini Sarze i o ich szwach na styku między światami wewnętrznym i zewnętrznym. Ja wiem, że tam jest Mateusz i Błażej i każdy z nich wybrał własną drogę ucieczki (jeszcze ojciec, nie zapominajmy o ojcu!) i… Continue reading Wróżenie z wnętrzności – „Wróż” Szostak

biografie · historia literatury · Iskry · kultura · lit. polska · malarstwo · Młoda Polska · o sztuce

Wyspiański. Dopóki starczy życia – M. Śliwińska

Wyspiański nie jest moim konikiem ale gdy zobaczyłam kto jest autorem biografii, nie wahałam się ani chwili, żeby sięgnąć po książkę. Po fantastycznym debiucie Moniki Śliwińskiej ( „Muzy Młodej Polski”), wzięłabym nawet książkę telefoniczną, gdyby tylko była jej autorstwa. I wcale nie przesadzam. Śliwińska oprócz pracowitości, rzetelności i znajomości tematu ma jeszcze talent. I nie… Continue reading Wyspiański. Dopóki starczy życia – M. Śliwińska

lit. polska · społeczeństwo · tożsamość · Wsi spokojna wsi wesoła · wspomnienia · Zainspirowana książką

„Po trochu” W Gogola – refleksje okołksiążkowe

„Nie wiem, jak to jest, ale niektórzy widzą coś, czego nie powinno być, a inni nie. Tak jest z czarownicą i mustangami w Olszynach. Niektórzy je widzą, inni nie. Nie wiem dlaczego.” „Po trochu” Weronika Gogola Niby takie proste, niby oczywiste, żadne tam odkrycie na miarę Kolumba ale jak zmienia perspektywę taka świadomość osobnego kontynentu.… Continue reading „Po trochu” W Gogola – refleksje okołksiążkowe

lit. polska · miasto · reportaż · tożsamość

Miasteczkomania

Przerzuciłam w końcu ostatnią kartkę Archipelagów i oglądnęłam okładkę ze spodniej strony książki. Właściwie nie licząc słonecznika :-P, pomógł mi w tym dopiero co zakupiony Tony Halik, który aż mnie świerzbi. Wiedziałam, że jak zacznę Halika to Archipelagów nigdy nie skończę. Poza tym zamówiłam sobie Emmę (Pani Bovary) en français (a co!), bo się okazało,… Continue reading Miasteczkomania

lit amerykańska · lit. francuska · lit. norweska · lit. podróznicza · lit. polska · o ksiązkach · społeczeństwo · trudne dzieciństwo

post zbiorczy ale nie na odwal się

Zaniedbuję strasznie bloga i co gorsza, nic nie wskazuje na to, aby w najbliższym czasie miała nadejść zmiana. Nie przestałam nagle czytać ani też nie przeszła mi ochota na wymądrzanie się na temat przeczytanych tekstów, ale ten … na blogu trzeba ułożyć ładne zdania; wstęp, rozwinięcie, zakończenie, tu przyprasować, tam założyć pliskę a gdzie indziej… Continue reading post zbiorczy ale nie na odwal się

biografie · historia literatury · kultura · lit. polska · Młoda Polska · recenzje · społeczeństwo

Szkło i brylanty. Gabriela Zapolska na tle epoki – Arael Zurli

Myślę, że na hasło Zapolska odzew może być jeden – „Moralność Pani Dulskiej”, dlatego też, gdy w zapowiedziach Iskier zamajaczyła mi pozycja „Szkło i brylanty”, zatarłam ręce z radości. Uwielbiam odkrywać jakieś zapomniane zakamarki postaci, dorzucać cegły i dekoracje do moich wyobrażeń o epoce, poznawać nowych ludzi lub spotykać tych całkiem już znajomych. To wszystko… Continue reading Szkło i brylanty. Gabriela Zapolska na tle epoki – Arael Zurli

Iskry · kultura · lit. polska · miasto · muzyka · o sztuce · reportaż · rock&roll · społeczeństwo · Uncategorized

Londyn 1967 – Piotr Szarota

Wow! Albo Łał! Zacznę entuzjastycznie, bo też po lekturze jestem pełna entuzjazmu a te trzy litery świetnie go oddają. Zawsze piszę jakoś tak pod wpływem emocji i może trochę chaotycznie, więc tym razem spróbuję się trochę poukładać. Nie wiem, czy mi się to uda, bo często im bardziej się staram, tym gorzej mi idzie. Autor… Continue reading Londyn 1967 – Piotr Szarota

lit. polska · o ksiązkach · Wsi spokojna wsi wesoła

O „Dygocie” Małeckiego i o mnie

Przeczytałam w końcu „Dygot” Małeckiego. I tak się cieszę, że się zabrałam, bo po opinii mojej koleżankipoksiążkach to myślałam, że nawet nie zajrzę. (Edi, pozdrawiam!) Po stu stronach przeczytałam raz jeszcze wnioski Edi  i to był ten moment, kiedy wszystko kliknęło. Jakoś tak mi było nieswojo podczas lektury a nie umiałam powiedzieć dlaczego. Fajnie mieć… Continue reading O „Dygocie” Małeckiego i o mnie

lit. polska · recenzje · społeczeństwo · tożsamość

185 stron samotnej żeglugi.

Bałam się trochę Agnieszki Wolny-Hamkało. Nie było żadnego racjonalnego powodu, no może tylko taki, że ostatnio zdarzyło mi się naciąć na tytule reklamowanym przez Karpowicza (a przecież ja go nawet nie lubię!). Nie zdzierżyłabym w tak krótkim czasie kolejnego zawodu. Jestem po lekturze dwóch powieści, „Zaćmienia” i „41 utonięć” i sama nie wiem co zrobić… Continue reading 185 stron samotnej żeglugi.

kulinarnie · LC · lit. polska · lubimyczytac · o języku · społeczeństwo

Na Drugie Stanisław – J. Bralczyk, M. Ogórek

Niech Was nie zwiedzie podtytuł, choć wcale nie kłamie. „Na drugie Stanisław” jest jedynie pośrednio książką o imionach. To doskonały pretekst dla dwóch erudytów z niezwykłym i inteligentnym poczuciem humoru, żeby porozmawiać o… świecie. Myślę, że ani Michałowi Ogórkowi ani Profesorowi Bralczykowi (tak, Bralczyk w naszej świadomości ma na imię Profesor) nie trzeba pretekstów do… Continue reading Na Drugie Stanisław – J. Bralczyk, M. Ogórek

LC · lit. polska · lubimyczytac · recenzje · społeczeństwo · tożsamość

Pustostan – Agnieszka Nietresta – Zatoń

Pięć (podobno) kobiet dzieli jeden los. Dzieciństwo każdej z nich przypadło na tzw. „zimny chów” i z czasem każda zdaje się powielać los swoich matek, babek, ciotek. Wychowywane na grzeczne (czytaj: posłuszne) dziewczynki, żyją w przekonaniu, że nic im się nie należy i że tak już musi być. Ale gdzieś tam w środku zaczyna się… Continue reading Pustostan – Agnieszka Nietresta – Zatoń

lit. polska · lubimyczytac

Otolit – Katarzyna Gondek

Niejednokrotnie wspominałam w recenzjach, że bardzo lubię książki o miastach. Zawsze szukałam w nich jakiegoś umeblowania i takiego ustawienia stołów i szaf, by nie tylko umiejscowić tam bohatera ale też znaleźć w nim miejsce dla siebie. Otolit to też miasto, a raczej Miasto, w którym niegdyś mieszkała Ola. (Nazwa Otolit funkcjonuje tylko dla wtajemniczonych –… Continue reading Otolit – Katarzyna Gondek

lit. polska · o języku

Mój język prywatny – Jerzy Bralczyk

Kiedy miałam okazję (zaszczyt, przyjemność – w zależności od nastroju, wybieram) studiować na Sorbonie, jednym z moich przedmiotów była stylistyka prozy. Były to bardzo ciekawe zajęcia, z których ja, jako obcokrajowiec, nie mogłam czerpać w pełni. Ale! Na tejże stylistyce zajmowaliśmy się omawianiem figur retorycznych w tekstach literackich; najczęściej była to klasyka. Wyszukiwaliśmy je w… Continue reading Mój język prywatny – Jerzy Bralczyk

fotografia · lit. polska

Odbicie – W Nowicki

Bywają w filmach (szczególnie tych naiwno-komediowych) takie sceny: grupa ludzi penetruje stary dom/ piwnicę/ szopę, do wyboru. I po szczegółowym przeszukaniu z latarkami w ilości niezliczonej, ktoś opiera się o ścianę i się w nią zapada. Okazuje się, że zupełnym przypadkiem odkrył skarb, zakopany przed tysiącami lat, poszukiwany albo nawet nie, którego wartość (ogromną) jest… Continue reading Odbicie – W Nowicki